Tulog na!

      Bangag lang kami ngayong araw!  Dalawang oras lang ang tulog ko dahil sa pag iisip ng pagsugod ko sa battle namin sa clash of clan at si ... hindi talaga natulog hindi ko alam kung after effect ba yun ng pagsusumba nya dahil hindi ako nagsumba kagabi naaligaga kasi ako bigla sa comment ng lab tech namin na pumayat daw ako e dalawang gabi palang naman kami nagsusumba na hindi ko masabayan ang step ewan ko ba wala akong katalent talent sa pagsasayaw. At dahil hindi pa kami dalawin ng antok napagdesisyunan nalang namin maglaba ng sabay actually gusto nya andun ako kasi takot sya sa daga dahil may namamasyal na daga sa labas.. Pero may daga naman pala sa labas talaga nahuli sa mouse trap ni tita na may paing  nabubulok na hotdog , kung daga ako hindi ko siguro masisikmura ang itsura ng hotdog na yun.  Pagtapos mag almusal, maglaba, sumugod sa clash of clan natulog na kami ulit at syempre hapon na nagising. 

      Clash of clan ang kinaadikan naming laro! Pampapatay oras sa pag aabroad :) 

Happy Ramadan!

      Magdadalawang linggo na din na Ramadan dito sa UAE sana ramadan nalang palagi dahil kaunting oras lang ang trabaho at madaming napapanuod na movie at series..  inuulit kasi naman ang prison break namiss namin ang malahenyong pagkakagawa nun. At dahil ngayong ramadan umuwi si tita sa pinas kaya ayun nagluluto luto kami. Plano ko sana mag download ng kaanikang video na pinag gagawa namin ni  kaso hindi kaya sa phone kailangan ko na siguro magbawas ng mga selfie photos ko dito dahil no space na daw.  Nag susumba kami ngayon para healthy kunwari sana mamaintain at hindi saniban ng katam.

                                      

   

                           

Ang pagbabalik

      Matagal tagal na din pala akong hindi nag uupdate ng blog na to.. Namiss ko mag sulat pero mas namiss ko magbasa. Ginawa namin ang blog na to para ikwento ang kahindik hindik, kasula sulasok, kabaliwan, at kung ano ano pang nagaganap sa amin ng kaibigan ko na nasa jordan at ngayon kasama ko na sa UAE.. Yes! Magkasama na kaming dalawa ngayon..sya sa jordan dati at saudi ako ngayon nasa isang bansa na kami.. Kaya ngayon ako na ang magkwekwento ng aming adventure sa lugar ng mga arabo.. sa United Arab Emirates.

    Matagal kaming hindi nagkita nitong kaibigan kong itago nalang  natin sa pangalang  mag tatlong taon din hindi ko nakita ang mala mojako nyang mukha, nung nagkita nga kami yung dapat kung salubong sa kanya hindi naman dapat yun ang gagawin ko e ano pa nga ba prinsesa ako ng sablay. 

   Mag uupdate lang ako ng mga aktibidades na pinag gagawa namin masyado ng late dahil tatlong buwan na sya dito at ako anim na buwan na, nasayang ang panahon pero ngayon sana tuloy tuloy ang pagsusulat dahil nakakatuwang balikan ang mga bagay na naganap na. 

                                         

                                       

L I F E

Kailangan nating matuto sa bawat pangyayari sa buhay natin. Madaming nagsasabi nito, pero pano nga ba?

Ngayong araw, nagising ako sa ingay dahil may sinisirang bundok dito sa tabi ng apartment namin. Mahirap ako makatulog at madaling magising. At kapag nagising na ako, pahirapan na naman matulog. Pero pinilit ko pa din magconcentrate. At sa pagcoconcentrate ko, may lumabas na hangin na nagbigay ng masangsang na amoy sa kwarto namin. Haha! Nagpumilit pa din ako na makatulog. Hanggang sa naging successful ako, kahit na gaano pa kaingay ang nasa labasan namin.

Naisip ko tuloy, parang buhay lang tong pangyayaring to. Madalas ay maraming nagiimpluwensya satin para mawala tayo sa focus ng pagabot ng mga nais nating gawin. At minsan, kahit na sumubok tayong magconcentrate para magawa natin yung gusto natin, ay pumapalpak tayo at iba ang nagiging kalabasan. Pero wag sumuko! Kailangan lang ay magtiyaga para maabot ang mga mithiin.

Isang pangyayari pa sa buhay abroad ko. Kumakain ang dalawa kong roommate ng magkaibang pagkain. Isa, buto ng kalabasa at yung isa naman ay Doritos. Parehas na masarap at gusto ko. Iniwan nila sakin ang mga pagkain nila dahil may duty pa sila. Kaya napunta ako sa matinding desisyon, ano ang kakainin ko na huli para manatili sa panlasa ko. Medyo matagal ako napaisip, mga five seconds, at naisip ko na ang gusto ko ay ang Doritos, kaya yun ang kinain ko. Pero ang naging ending, nakita ko yung Lays na nakasipit lang dito sa lalagyanan ng karoommate ko kaya yun ang last bite at taste ko.

Anong sense naman nito? Sa buhay kasi natin, haharap at haharap tayo sa matitinding desisyon na susubok satin.  Tulad ko, sobrang pinagisipan ko talaga ang pagpunta dito sa abroad. Madami akong tanong na walang sagot dati. Kakayanin ko ba? Ligtas ba sa ibang bansa? Pero madami tayong mga tinatawag na lifeline sa tunay na buhay. Kung gusto mo ng “call a friend”, nandyan ang pamilya at mga kaibigan mo na isang tawag mo lang ay bibigyan ka ng payo. Kung gusto mo naman ng “ask the audience”, nandyan ang karanasan ng mga taong kakilala mo na pwede mong ipattern ang ginawa nila sa gagawin mo. At kung gusto mo ng “50:50” na mas magiging tiyak ang tagumpay mo. Nandyan si Bro na lagi kang handang tulungan, isang dasal mo lang. 

Ngayong araw din, nabalita sa ospital namin na bibigyan daw kami ng bonus na pera. Pero ang balitang yun ay para sa mga lokal dito at hindi sa mga Pinoy na katulad namin. Sobrang sakit kasi umasa na ako. Naplano ko na ang gagawin ko sa perang yun kapag napasakamay ko na.

Ganun talaga ang buhay. Minsan aasa ka na may magandang mangyayari pero kapag wala ay masasaktan ka. Pero kailangan magmove-on. Minsan unfair talaga ang buhay pero dumadating ang mga bagay na ganyan para maging malakas tayo at matuto.Maging masaya lagi, harapin ang bawat araw ng may ngiti, lagi nating isipin at bilanging kung ano ang mga biyaya na natatanggap natin sa bawat araw.

Man learns through his experiences. Life is full of different kinds. Some are good and others are bad, but these experiences are what we need in order to sculpture ourselves to become a masterpiece.

Quick Noselift

Nitong mga huling araw ay naging kaunti ang pasyente namin sa ward kaya bilang pampalipas ng oras ay may nadiscover ako na isang app na talaga naman kinatuwa ko.

Ang tawag sa application ay "Fotolr PS". Dito, pwede mo iedit ang isang picture. Pwede ibahin ang kulay, pwede icrop ang picture, lagyan ng wig ang isang tao, kulayan ang buhok, maglagay ng make-up, at ang ultimate paborito ko ay pwedeng patangusin ang ilong.

Eto ang isang eksampol ng finish product na picture pagkatapos iedit.

Haha! Ako na ang matangos ang ilong! YAhoo! Minsan tuloy naiisip ko na paguwi ng Pilipinas ay dumretcho agad kay Dra. Vicky Belo para mapagusapan namin kung pano niya ko papatangusin. :)

Exploring Jordan 2

Matagal na pala nung huli kong sulat dito. Kaya madami akong ikukwento. Libangan lang namin dito sa Jordan ay maginternet, manuod ng pelikula sa laptop at kapag medyo sobra ang pera, ay magpunta sa mga kilalang lugar. At dahil matagal tagal din akong hindi nakapagsulat, ay madami daming lugar na din ako napuntahan.

Unahin natin ang pinuntahan ko nung December 2011 - DEAD SEA

Dapat hindi naman ako sasama nito kaso dahil napilit nila ako kaya napasama na din. Walang pagsisisi kasi sobrang ENJOY!

Ang Dead Sea, ayon kay Wikipedia ay ang pinakamalalim na hypersaline lake (o body of water na sobra sa dami ng asin kumpara sa natural na karagatan) at ito din ang isa sa pinakamaalat na tubig sa mundo. Sinasabi na walong beses na mas maalaat ito kung ikukumpara mo sa isang ordinaryong karagatan. At dahil sa sobrang alat niya, ay walang pwedeng mabuhay na hayop o halaman dito kaya dun nagsimula ang kanyang pangalan na "Dead Sea". (haha.. tinatagalog ko lang ang wikipedia!)

Nung dumating kami dun, hindi namin alam ang pupuntahan namin. Kasi wala naman kami pinabook na hotel. Basta punta lang, kaya binaba kami ng madugas na bus sa isang parte ng dead sea na bilang lang ang tao. Nakakalungkot siempre, kaya sabi namin sa manong na nakita namin na ihatid kami sa mumurahing resort. In fairness may sasakyan si kuya na sobra ang population ng langaw na kapag humikab ka pwede kang makakain ng tatlong langaw sabay sabay.

Edi ayun na, hinatid niya kami sa Amman Beach, isang resort sa Dead Sea na abot kaya ang entrance.

Hindi ko alam sa may-ari kung bakit Amman Beach ang pinangalan niya sa resort niya dahil sa pagkakaalam ko ay hindi na Amman tong lugar na to. Siguro plano niya lang lituhin ang mga utak ng pumupunta don.

Nung nakapasok na kami ay naghanap na kami ng pwedeng pag palitan ng damit para maexperience na namin kung totoo bang lulutang ka sa Dead Sea.

Sa totoo lang hindi kagandahan ang banyo nila. Dinaig pa ang banyo ng commonwealth market. Pero dahil no choice, pagtyagaan kung ano ang nandyan.

Wala akong sinayang na sandali. Pagkapalit ko ng tshirt at shorts ay lumusong agad ako sa tubig. Hoo! Ang hapdi kasi kapag meron kang sugat sa katawan siguradong mahahapdian ka. Pero masaya pa din kasi isa ito sa mga sikat na lugar sa mundo at dahil nandito ako, e pakiramdam ko sikat na din ako.
At tunay nga! Kahit hindi ako marunong maglangoy o magfloating man lang ay lumutang ako sa Dead Sea. Lulutang at lulutang ka talaga dito dahil sabi sa Wikipedia na ang tubig na ito ay may natural buouyancy.

Ang lapit ng kuha ko no? Sinabotahe kasi ako ng kasama ko.

Bukod sa astig na katangian ng Dead Sea na makapagpalutang ng isang tao ay meron din itong threrapeutic effects. Sabi nila ay nakakaganda daw ito ng balat, nakakagaling ng rayuma, at kapag uminom ka ng isang basong tubig mula sa Dead Sea ay magiging superhero ka. Sayang nga at wala akong baso.

Kilala din ang Dead Sea sa kanyang putik o "mud". Kapag pinahid mo yun sa iyong katawan ay kikinis ka daw. Medyo tunay naman, kasi nung nagpahid kami ay naging madulas ang aming katawan.


Sa paligid din ng Dead Sea ay madami kang makikita na namuong asin. Ang sakit sa paa! Kaya kung sinabihan ka ng nanay mo na maging mabait ka, kundi paluluhurin ka niya sa asin, ay magtino ka talaga.

Madami pa kong gustong sabihin pero nothing compares when you're  the one experiencing it for yourself. Mas maganda kung ikaw mismo ang makakaexperience first hand ng Dead Sea para magkaron ka din ng ngiting katulad ng amin.
 

Half-way

       Ito ang pang 365 days ng kaibigan ko sa Jordan at gumagamit din ng account na to kaso hindi na sya masyadong nagbablog ngayong taon hindi ko na din madalas nakakausap dahil mas mahal nya trabaho nya kesa sa pagkakaibigan namin. Joke.  

                   Sa dalawang taon na kontrata ang pang-isang taon ang panahon na parang napahiran ka ng  "vicks vaporub"  dahil sa ginhawang dulot nito sa pakiramdam at ngayon buwan na lang ang binibilang nya at masasabi nya na after 364 days na " More fun in the Philippines" 

         Alam ko sa isang taon na nilagi mo dyan e madami kang narealise, natutunan, nakachismisan,nakain na chicken, nakain na indomie, napuntahang lugar, bagong mga kaibigan, at kung anu ano pang kaanikan na  nakatulong sa personal mong pag-unlad.

      

        At dahil wala akong magawa ayan at nagdrawing na lang ako bilang celebration sa 365 days mo.  alam ko walang relate ang drawing ko. hahaha pero namiss ko kasi Pilipinas bigla nung nakita ko yung ek pati ikaw :)

Wala akong galit sa kanya o sa sarili ko.. sadyang hindi lang ako biniyayaan ng pambihirang kakayahan

     "  In friendship, you have to expect absence at some point… but that doesn’t mean an end.. all you have to do is to wait for a time and give the person a space.. Because True friendship is proven when a person has seen the best people in the world but still turn back to where it belong."